„Убиството на Лариџани е голем удар за Иран – тој беше централната фигура во обликувањето на стратешките одлуки“

Израелскиот воздушен напад во кој беше убиен шефот за безбедност на Иран, Али Лариџани, го отстрани еден од најискусните и највлијателните креатори на политики во Исламската Република во критичен момент. Лариџани не беше воен командант, туку централна фигура во обликувањето на стратешките одлуки на Иран. Како секретар на Врховниот совет за национална безбедност, тој беше во самиот центар на донесувањето одлуки за војната, дипломатијата и националната безбедност, а неговиот глас имаше тежина низ целиот систем, особено во управувањето со конфликтот со САД и Израел, пишува Би-Би-Си.

По атентатот врз врховниот лидер Али Хамнеи на 28 февруари, Лариџани зазеде пркосен став, јасно ставајќи до знаење дека Иран е подготвен за долготраен конфликт. Неговата смрт, сега потврдена од државните медиуми, доаѓа во услови на поширока кампања во која загинаа неколку високи ирански функционери и команданти за само неколку недели. Таквиот модел укажува на систематски напор за ослабување на лидерската структура на Иран за време на војната.

И покрај неговиот тврдокорен став кон Западот, Лариџани често бил опишуван како прагматичар во Иран. Тој ја комбинирал идеолошката лојалност со технократски пристап, фаворизирајќи пресметана стратегија пред реторика. Иако останал длабоко скептичен кон соработката со западните сили, тој бил вклучен и во клучни дипломатски напори, вклучително и улогата на пратеник во долгорочниот договор за соработка на Иран со Кина.

Во времето на неговата смрт, Лариџани беше задолжен за управување со три големи кризи. Првата беше самата војна. Тој се залагаше Иран да се подготви за долготрајна борба и да го прошири конфликтот низ целиот регион и пошироко, што вклучуваше затворање на Ормутскиот теснец.

Втората криза беше бран на внатрешни немири, кои започнаа поради економски проблеми, но брзо се претворија во пошироки протести насочени кон соборување на Исламската Република. Овие протести беа задушени со насилство во кое загинаа илјадници демонстранти низ целата земја.

Третата криза се однесуваше на нуклеарната програма на Иран и ги запре индиректните преговори со Вашингтон, а двата процеса веќе беа нарушени од воени напади.

Со неговото убиство, овие прашања останаа нерешени и беа префрлени на сè уште непознат наследник кој се соочува со исклучително кревка ситуација. Иако Иран покажа отпорност, делумно со нарушување на глобалните енергетски пазари, неговиот воздушен простор останува отворен за понатамошни напади. Секој нов висок функционер ќе се соочи со непосреден ризик да стане цел.

Ова би можело дополнително да ја помести моќта кон војската, пишува Би-Би-Си.