БГНЕС: Скопје отворено ги спроведува плановите на „Српскиот свет“

Бугарски БГНЕС, кој важи за медиум близок до разузнавачките структури, со своите пишувања засилено се фокусира на Србија, гледајќи во тамошната влада на Александар Вучиќ најголема опасност за нивните планови со Македонија.

Иако користи реторика што е во дневна употреба и кај нас, атмосферата е како пред нова „Балканска војна“ во која ќе се решава кој ќе има влијание (ќе ја владее всушност) Македонија. Софија не крие дека просрпските расположенија во земјата штетат на т.н. бугаризација на нашата држава, за која се даваат огромен број пасоши и се трошат големи средства за пропаганда. Подолу е целата анализа на БГНЕС :

Потценувањето и самоизмамата на политичките лидери се најопасните манифестации, не само за нив самите, туку и за нивната татковина, особено кога оваа самоизмама е поврзана со националната безбедност и плановите за надворешна политика на соседните земји. Од антиката преку Римското, Византиското и Отоманското Царство, постојат бројни примери за фатално потценување на очигледните претстојни закани.

Нема да се вратиме толку векови назад. Доволно е да се погледне и да се потсетиме на јавните предупредувања на познати личности од почетокот на 21 век. Долго пред окупацијата на Крим во 2014 година, цела деценија пред агресијата врз Украина во февруари 2022 година, бевме сведоци на застрашувачки предупредувања. За жал, не само што не беа слушнати, туку напротив, против нив беше покрената масовна кампања за клевета, која дури и ги освои високите редови во Брисел.

Во август 2008 година, тогашниот полски претседател Лех Качински, за време на рускиот воен напад врз Грузија, организираше заедничка посета на Тбилиси заедно со претседателите на Естонија, Литванија, Украина и премиерот на Латвија. На големиот митинг во одбрана на Грузија на 12 август 2008 година, Лех Качински изрече пророчко предупредување: „Денес Грузија, утре Украина, задутре – балтичките држави, а потоа можеби ќе биде редот на мојата земја – Полска“.

Веднаш се јавија „аналитичарите“ на должност, но имаше и многу западноевропски лидери од тоа време кои го опишаа предупредувањето на Качински како „премногу алармантно и русофобично“. Една година подоцна, речиси идентични предупредувања беа издадени од многу поранешни советски дисиденти и аналитичари, како и од некои членови на Пакетот Хелсинки-90.

Заклучоците и извештаите на американските разузнавачки и експертски групи, како што се Атлантскиот совет, Корпорацијата РАНД во периодот 2010-2013 година, се ужасни. Западните воени и поранешни дипломати, вклучувајќи го и Александар Вершбоу, подоцна заменик-генерален секретар на НАТО, се категорични во 2010 година: Руските вооружени сили се подложени на модернизација од големи размери, а програмата за воени реформи од 2008 година има за цел да ја подготви земјата за регионални конфликти во постсоветскиот простор.

Се нагласува дека регионот на Црното Море и Крим се потенцијални жариште поради локацијата на руската Црноморска флота во Севастопол. Денес, дополнителни анализи и заклучоци за тоа што се случило во последните 15 години не се потребни. Тука само ќе потсетиме дека истите „експерти“ кои ги нарекоа предупредувањата на Качински, американското разузнавање и војската „луди, претерани и русофобни“ денес нè убедуваат дека „постои руска воена операција, дека Грузија и Украина се самите виновни, дека Киев и Тбилиси биле преземени од нацисти итн.“

Во последниве години, повторно имаше исклучително алармантни и застрашувачки предупредувања за тоа што се случува на Балканот. Во бројни извештаи, сите јавни, од европски институции, безбедносни служби, но и доста американски разузнавачки извештаи – исто така отворено се пишува дека режимот во Белград доследно и намерно ги спроведува идентичните проекти на поранешниот српски диктатор и воен злосторник Слободан Милошевиќ за создавање „Голема Србија“. Истото заробеништво, кое предизвика најстрашни воени злосторства по завршувањето на Втората светска војна во Европа.

Окупацијата и уништувањето на над една третина од Хрватска, бомбардирањето на Дубровник, кој е заштитен од УНЕСКО, срамнувањето со земја на Вуковар. И ова беше само почеток пред уништувањето на цела Босна и Херцеговина од страна на српската армија предводена од генералите Ратко Младиќ и Радован Караџиќ, и двајцата осудени за воени злосторства од Хашкиот трибунал за геноцидот извршен во Сребреница, Жепа и Горажде во летото 1995 година. И ова не беше крајот на Милошевиќ. Тој ја изврши најголемата депортација на европскиот континент досега. За неколку недели, тој депортираше над 800.000 косовски Албанци. 300.000 во соседна Македонија, а останатите во Албанија. Сето ова имаше за цел да избрише дури и најмала трага од нивното присуство на Косово.

Денес, учениците на Милошевиќ – претседателот Александар Вучиќ (неговиот министер за информации), министерот за внатрешни работи Ивица Дачиќ (неговиот личен портпарол), Александар Вулин, кој ги држеше сите клучни министерски места во областа на безбедноста во Србија (поранешен член на партијата на сопругата на Милошевиќ – Мира Марковиќ) – ја исполнуваат волјата на својот политички татко. Денес, „Голема Србија“ се нарекува „Српски свет“. Кога недостасуваат тенкови и не се доволни, се користат мантија, крст и демократски општества во соседните земји.

Хрватска е нападната од српскиот лидер во Загреб, во Босна и Херцеговина негирачите на геноцид, како што е Милорад Додик, намерно и доследно го уништуваат единството на Босна и Херцеговина. Нема милост за „братска Црна Гора“. Таму, главниот инструмент на „Српскиот свет“ – Српската православна црква – игра водечка улога. Таа, исто така, организира „лажни обиди за државен удар“ во Подгорица. Против Косово, обидите за дестабилизација се секојдневни и на сметка на косовските Срби. Личните штитеници на Вучиќ организираат воени напади од манастирите.

Со доаѓањето на новата власт во Северна Македонија во пролетта 2024 година, според извештаите од разни европски институции, Скопје официјално ја запре европската интеграција и отворено ги спроведува плановите на „Српскиот свет“ во земјата. За да избегне каква било сомнеж во спроведувањето на овој проект, Мицкоски го назначи најсветлото лице на „Српскиот свет“ Иван Стоилковиќ за свој вицепремиер. Примерите за напади врз соседните земји од страна на белградскиот режим се безбројни и секој искрен и непристрасен набљудувач може да ги посочи.

Концептот на „Српскиот свет“ се базира на рускиот концепт на „Руски свет“. Според оваа геополитичка доктрина на Москва, постои руска заедница која се протега надвор од сегашните граници на државата и е обединета од рускиот јазик, култура, православие, историја и традиции. Критичарите на концептот го гледаат како алатка за влијание и оправдување за интервенција во соседните земји, бидејќи Москва ја користи заштитата на „рускиот свет“ како аргумент за својата политика во региони како Украина, Молдавија и Грузија. Идеолошки, концептот е поврзан со идејата дека Русија не е само национална држава, туку посебна цивилизација со посебна историска мисија, различна од западниот модел. Честопати е поддржан од Руската православна црква, која ја гледа Москва како духовен центар на православниот свет.

Концептот на „српски свет“ првпат беше споменат јавно на 26 септември 2020 година. Да, точно пред 6 години. Беше наметнат на јавниот простор, не од никого, туку од Александар Вулин, кој во тоа време беше министер за одбрана на Србија.

„Александар Вучиќ мора да го создаде српскиот свет. Белград мора да ги обедини сите Срби околу себе, а претседателот на Србија мора да биде претседател на сите Срби.“

Ова се точните зборови на Вулин, кој подоцна повторно јавно разјасни дека „потребно е политичко и културно обединување на Србите во балканскиот регион – Србија, Република Српска во Босна и Херцеговина, Црна Гора и Косово, како и директна заштита на „Србите во Северна Македонија“.

На повеќето европски политичари им претстојат неколку недели летен одмор. И покрај искушенијата од ужасната жештина со која се соочуваат, тие се незначителни во споредба со ризиците од повторување на трагедијата од пред само три децении во срцето на Европа. Но, овој пат заканата не е само за граѓаните на Југоисточна Европа. Брисел мора конечно и неповратно да ги избрише „експертите“ кои го манипулираа со Грузија, Крим и Украина, а денес повикуваат на „брзо вклучување на српскиот свет“ во ЕУ – вооружен, не само од Москва, туку и силно од Кина.

Точно е што лидерите на блокот конечно објективно гледаат на Белград. Не е особено тешко да се види дека Србија сака да биде дел од ЕУ, не поради вредностите на заедницата. Режимот на Вучиќ воопшто нема намера да се придржува кон правилата на ЕУ, туку едноставно сака да извлече економски придобивки од заедничкиот пазар. Со години, извештаите на ЕП за напредокот на Србија нагласуваат дека земјата не ја синхронизира својата надворешна политика со онаа на блокот. Највпечатлив пример е одбивањето на Белград да воведе санкции врз Русија по почетокот на агресијата врз Украина.

ЕУ е основана како мировен проект за ставање крај на конфликтите на стариот континент. Во овој поглед, тешко е за рационален човек да се помири со желбата на Брисел да го забрза процесот на пристапување на земји како Србија. Голем број анализи од воени експерти покажуваат дека Србија е најмилитаризираната земја во регионот, со најголем удел на воените трошоци во однос на БДП. Со оглед на апетитите на Белград за соседните земји, не е ли црвено светло во Брисел, гледајќи што се случува со српската армија?

Неможноста да се прочитаат овие сигнали би нè соочила со прилично тажна реалност, во која би можеле да доживееме нов Вуковар, нова Сребреница, ново Косово…. Оној што ја заборава својата историја е осуден да ја повтори. (Анализа на БГНЕС)