Стојанче почна да се гледа со мојата девојка, рече Мартин Саздов на судењето за наведување на самоубиство на Ивана

Во скопскиот кривичен суд денеска продолжува процесот каде обвинет за наведување на самоубиство е Стојанче Јовановски, сопруг и татко на Ивана и Катја кои починаа на 2 март по пад од балкон во скопската населба Тафталиџе. Испитуван е сведокот Мартин Саздов, поранешен пријател на Стојанче. Саздов рече дека е скаран со обвинетиот Стојанче. Обвинителката Адела Бојчевиќ која го застапува обвинението го праша Саздов како се чувствува денеска, после 2 март 2026 година.

Во скопскиот кривичен суд денеска продолжува процесот каде обвинет за наведување на самоубиство е Стојанче Јовановски, сопруг и татко на Ивана и Катја кои починаа на 2 март по пад од балкон во скопската населба Тафталиџе. Испитуван е сведокот Мартин Саздов, поранешен пријател на Стојанче. Саздов рече дека е скаран со обвинетиот Стојанче. Обвинителката Адела Бојчевиќ која го застапува обвинението го праша Саздов како се чувствува денеска, после 2 март 2026 година.

-Од тој датум како животот да ми застана. Немам веќе мотивација за живот, рече Саздов.

Запрашан за тоа од каде го познава обвинетиот Стојанче, Мартин Саздов истакна дека се запознале 2021 година на работа бидејќи заедно се вработиле во пожарна. Рече дека со Стојанче се дружеле две години, а се дружел и со сега покојната Ивана.

-Почнавме да излегуваме цело време, заедно со Стојанче, Ивана, Катја и после некое време и со мојата девојка. Престанавме да се дружиме со Стојанче кога дознав дека се гледал со мојата девојка. Кога дознав за тоа, пред година и половина, две години – се тргнав од него, рече Саздов.

До 2 март 2026 година Стојанче и Мартин уште биле колеги на работа во пожарната служба но во различни станици едниот во Ѓорче, другиот во Автокоманда.

За односот со покојната Ивана, сведокот Мартин истакна дека додека се дружеле, Ивана ја гледал како сестра, најдобра другарка.

-Со Стојанче не зборувавме, не се гледавме. Но во август 2025 година ми се јави Ивана во 1 навечер со плачење. Ми рече „извини што ти ѕвонам толку касно, немам на кого да му се јавам, јас и Катја сме пред Штип, може ли да дојдеш да не земеш, Стојанче не тепаше и не исфрли од кола“. Се облеков, отидов да ја земам. Прво не можев да ја најдам Ивана, па таа ми кажа дека се на 5 километри пред Штип позади банкина, се криеле со Катја. Ми рече дека се наоѓа на автопатот од страната за накај Скопје. Ѝ реков да излезе да ја видам каде се наоѓа точно, свртев назад кон Скопје и ги видов од десната страна како стојат покрај банкината. Ивана беше целата модра, искубана, плачеа двете со Катја. Ги земав и заминавме накај Скопје. Ја прашав каде да ја однесам, ми рече страв ми е да одам дома, да не ме тепа пак. Ја прашав дали да ја однесам кај мајка ѝ, но таа одговори дека не сака мајка ѝ да ја гледа во таква состојба. Ја однесов кај мене, сестра ми беше дома, јас реков ќе излезам, да не ви биде незгодно. Требаше сабајле да одам на работа, тие да си седат раат, рече Саздов.